روایت یک روزنامهنگار ایرانی:
بهراستی اسرائيل ۶۵ سال پس از اعلام موجودیت چگونه جامعهای است؟ چنان که در قانون اساسی آن تصریح شده کشوری "یهودی و دموکراتیک"؟ یا جامعهای مرکب از شهروندانی با نژادها و مذاهب گوناگون؟ چرا در سالهای اخیر جمع بزرگی از شهروندان این کشور در اعتراض به "گرانی و بیعدالتی" دست به تظاهرات خیابانی زدهاند؟
آیا شرایط زندگی آنها آنقدر سخت است که مجبور به اعتراض شدهاند؟ در شرایطی که مناسبات اسرائیل و همسایگان عرب آن همچنان تیره است، اعراب در این سرزمین چگونه زندگی میکنند؟ جایگاه یک میلیون و ۲۰۰ هزار روس و دستکم ۲۵۰ هزار ایرانیتبار در این کشور چیست؟
و سرانجام در حالی که گسترش شهرکهای یهودینشین به بزرگترین مانع تحقق صلح خاورمیانه تبدیل شده، چرا دولت همچنان به این کار ادامه میدهد؟
اولین گزارش: نگاهی به زندگی روزمره اسرائيلیها و مشکلات اقتصادی آنها:
در نگاهی به زندگی روزمره مردم عادی اسرائيل، در مییابم که "شیر" دستکم بخشی از کلسیم و "عسل" بخشی از شیرینی خود را باخته است. هنگامی که در نخستین روز سفر خود، در یک کافه کاملا معمولی یک فنجان کاپوچینو را به قیمتی نزدیک به ۲۰ درصد گرانتر از کافههای لوکس آلمان مینوشم، تازه میفهمم که چرا در دو سال گذشته شهرهای بزرگ اسرائیل بارها شاهد تظاهرات گسترده علیه گرانی، افزایش قیمت خدمات عمومی و رشد بیکاری بودهاند.
. اجارهها همواره رو به افزایش است و میانگین نرخ آپارتمانهای تازهساز در مناطق مسکونی شهرهای بزرگ اغلب حتی از کلانشهرهای اروپایی بالاتر است.
محلهای پست، آپارتمانی کلنگی و اجارهای اروپایی
"سوتلانا خابسنکی"، روانشناس روستبار ۱۳ سال پیش به اسرائیل مهاجرت کرده و اکنون در شهر "پتیح تکوا
ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: آیلین جعفری
تاريخ: پنجشنبه
6 بهمن
1401 ساعت: 17:09